Dodał: |
Aktualizacja: |
Marija Jakubowycz

Przyjechała do Polski w 2001 roku spod Ternopola na Ukrainie w poszukiwaniu pracy. Planowała zostać miesiąc, ale jest już 13 lat. Na początku przeszła chrzest bojowy: sprzątanie, opieka nad chorą kobietą, opieka nad dzieckiem… Dużo było tych prac! Od 8 lat pracuje jako lektorka języka rosyjskiego i ukraińskiego, tłumaczka. W 2009 roku założyła Fundację Ternopilską. Zajmuje się pracą społeczną i wolontariatem na rzecz Ukraińców wykorzystując swoje umiejętności i doświadczenia. Najlepiej czuje się miedzy książkami, w bibliotekach i księgarniach. Wspólne czytanie z innymi – marzenie które towarzyszy jej od lat. Lubi kawę po turecku i placki z makiem (palanyci z makom). Lubi podróże i odwiedzanie różnych krajów ale pragnie odkrywać też jak najwięcej zakątków Ukrainy.

Co zrobić, by rekomendacje wypracowywane podczas projektów były faktycznie dyskutowane i brane pod uwagę przez zainteresowane instytucje?

Część 1

Na wstępie pojawia się kilka pytań: przez kogo te rekomendacje zostały wypracowane? Czy uczestniczyły w tym wszystkie instytucje zajmujące się tematem? Czy w omawianym procesie brała udział instytucja (przedstawiciel), do której zamierzano skierować rekomendację?

Czy rekomendacje uwzględniły możliwości wszystkich podmiotów dyskusji oraz prawa i obowiązki obywatelskie, a także kompetencyjne uczestników dyskusji?

Czy rekomendacje wypracowane podczas przeprowadzania projektów są celem danego projektu, czy kolejnym etapem potrzebnym do osiągnięcia celów projektowych? I czy w projekcie nastąpiła oczekiwana ich realizacja, a co za tym idzie – ewaluacja wykonanych działań?

W miarę zagłębiania się w zagadnienie mamy jeszcze więcej pytań: czy rekomendacje wypracowane w projekcie lub pod czas jednego ze spotkań projektowych są uwagami o działaniach innych instytucji, grup, osób i stanowią bardziej analizę, ewaluację czy ocenę? Czy rekomendacje zostały wypracowane we wspólnej dyskusji ze wszystkimi zainteresowanymi podmiotami i są celem do realizacji określonych zadań? 

Przy stawianiu kolejnych pytań dotyczących oceny jakościowej rekomendacji wypracowanych w projekcie okazuje się, że potrzebna będzie biznesowa analiza SWOT – bez niej ani kroku dalej, jeżeli nie chcemy zmarnować naszego cennego czasu, naszego zaangażowania i pieniędzy projektowych. Omówię pokrótce, czym jest ta analiza.

Technika analityczna SWOT polega na posegregowaniu posiadanych informacji dotyczących danej sprawy na cztery grupy (kategorie czynników strategicznych):

• S (Strengths) – mocne strony: wszystko, co stanowi atut, przewagę, zaletę analizowanego obiektu,
• W (Weaknesses) – słabe strony: to, co jest słabością, barierą, wadą analizowanego obiektu,
• O (Opportunities) – szanse: wszystkie elementy stwarzające dla analizowanego obiektu możliwość korzystnej zmiany,
• T (Threats) – zagrożenia: wszystko to, co dla analizowanego obiektu stanowi niebezpieczeństwo niekorzystnej zmiany.

Bez względu na to, czy rekomendacje są celem same w sobie, czy po uwzględnieniu rekomendacji projektowych mają być realizowane określone cele, warto pamiętać o ocenie naszego zaangażowania w osiągnięciu celu i czy postawione przed nami cele spełniają kryteria SMART. Powiem więcej: zawsze i to zawsze trzeba od tego zaczynać!

Cele według kryteriów SMART powinny być:
S – konkretne i proste
M – mierzalne ilościowo
A – mierzalne jakościowo
R – realne do osiągnięcia
T – określone w czasie

Po otrzymaniu odpowiedzi na wszystkie powyższe pytania, uwzględniając wiele argumentów „za” i „przeciw” oraz uwarunkowań i okoliczności towarzyszących wypracowaniu rekomendacji, można odetchnąć z ulgą. To jest chwila, gdy dowiemy się, czy mamy jeszcze wpływ na dalsze działania zgodnie z rekomendacjami, czy zakończył się on wraz z zamknięciem forum dyskusyjnego.
Dla dobra każdej dyskusji, każdego forum czy seminarium powinnyśmy według kryteriów SMART jasno określić cel, jaki mamy przed sobą, i jest przyczynę, która sprawiła, że zebraliśmy się, a następnie zastosować analizę SWOT do naszych działań w drodze do celu.

Część 2
Uczucia i emocje towarzyszące dyskusjom w grupach roboczych, forach, seminariach są najważniejszą częścią nas, ponieważ są najbardziej realne i prawdziwe. Kiedy nie bierze się ich pod uwagę lub gdy granica między tematem dyskusji a naszym wyrażaniem emocji zostanie przekroczona – ryzykujemy zmarnowany czas. Emocje i uczucia warto stawiać na pierwszym miejscu, zaczynać od nich, poprosić o wyrażenie uczestników swoich wrażeń, jakie by one nie były. Tylko po zidentyfikowaniu tych stanów czy zmęczenia po długiej podróży, skupieniu się na osobistych kłopotach danej osoby – można powiedzieć sobie, że zrobiliśmy wiele, aby nasza dalsza rozmowa była jasna dla każdego, żeby głos każdej osoby był słyszany, a kompetencje każdego w danym pytaniu (dotyczącym celu) były wykorzystane w najlepszym znaczeniu tego słowa.
Jeżeli zostanie wykonane to podstawowe i początkowe działanie, unikniemy bezproduktywności tego spotkania, a także frustracji, niepotrzebnych dąsów, kłótni, niezadowolenia, złości, podobnie jak agresji, która może komuś towarzyszyć, oraz obojętności, braku nie tylko fizycznej obecności na forum.
W Krakowie w dniach 9-11 listopada 2009 roku odbył się pierwszy z kilku warsztatów zatytułowanych „Kobiety wędrowne”. Zebrano kobiety z różnych środowisk – mniejszości narodowych, etnicznych, emigranckich, uchodźczych, repatriantek. Rozmawiano z nimi o wielu sprawach ważnych dla nich, dla ich integracji w kraju, w którym mieszkają czasowo lub na stałe, o trudnościach integracji, możliwościach partycypacyjnych we własnych środowiskach. Głos każdej osoby był ważny, bardzo ważny, nawet jeżeli czasem rozmowy przerywano ze względu na dotknięcie bolesnego tematu – wysiedlenia, uchodźstwa, świadectwa wojny, obecności w grupie przedstawicieli narodowości skonfliktowanych, bólu utraty bliskiej osoby, ubóstwa.
Rozmawiałyśmy o swoich wędrówkach, o tym, co każdy uzyskał, a co stracił. Rozmawiałyśmy jako przedstawicielki środowisk, do których należymy, o sobie jako jednej z naszego środowiska. W związku z tym, że warsztaty te miały nas wzmocnić mentalnie, nauczyć się unikać manipulacji, dyskutowałyśmy o rzeczach ważnych dla nas, trudnych, m.in. o tym, jak uczyć się stawiać cele i do nich dążyć. Po zakończeniu projektu „Kobiety wędrowne”, w czasie trwania ostatniego warsztatu, wypracowałyśmy rekomendacje.
Nasze cele były bardzo bliskie edukacji na różnych poziomach, gdy rozmawiałyśmy o dzieciach i ich edukacji, więc wypracowałyśmy rekomendacje dla edukacji. Do kogo były one skierowane i co chciałyśmy przez nie osiągnąć?
Rekomendacje były dla nas, dla naszych działań w środowiskach, w których mieszkamy na co dzień, dla rozważania i refleksji, dla zwrócenia uwagi na rzeczy, które do tej pory były dla nas niewypowiedziane. Nie byłyśmy pewne, czy możemy oczekiwać, wymagać lub zmieniać to, co w realnym codziennym życiu budzi nasz niepokój, niezgodę. Kiedy razem nazwałyśmy rzeczy po imieniu, okazało się, że nie jesteśmy osamotnione. Samo wypracowanie rekomendacji dla edukacji było dla nas celem, a już kolejne działania miały utrwalić to, co wypracowałyśmy. Przed nami była nasza własna samodzielna edukacja, praca nad sobą, przyglądanie się rzeczywistości i temu, co budzi naszą niezgodę lub w czym chciałybyśmy zmian. Przypominam teraz te rekomendacje, bo po wielu latach widzę, jak wzmocniły się przekonania, poglądy – przez moją siłę mogę wzmacniać innych.
Rekomendacje dla edukacji w projekcie „Kobiety wędrowne” (2007-2008)
TAK
• W szkołach powinno się uczyć religioznawstwa/kulturoznawstwa/etyki zamiast religii.
• Powinno się poznawać krzywdę swoją i innych.
• Powinno się uczyć, czym jest propaganda.
• Polska wielokulturowa.
• Poszanowanie indywidualności.
• Gotowość na dialog.
• Nauczanie zasad współżycia.
• Prawo do obrony.
• Wzmocnienie samoocen.
• Nauczanie wielokulturowości.
• Poszanowanie prywatności.
• Edukacja równościowa.
• Problematyka płci, równouprawnienie płci.
• Przemoc wobec kobiet, mniejszości.
• Teoria poparta praktyką.
• Uwzględnienie mniejszości narodowych.
• Wielokulturowy kalendarz.
• Uczenie się tradycji różnych kultur.
• Uwzględnienie świąt rozmaitych religii w programie szkół.
NIE
• Nie powinno być dużych klas, bo gubimy ucznia.
• Nie powinno być nauki religii w szkole.
• Nie powinno się produkować różnic i nietolerancji.
• Nie powinno być bezkrytycznego przyjmowania rekomendacji urzędników.
• Nie należy ignorowane środowiska/rodziców.
• Nie powinno być w szkole „oczywistych oczywistości”.
• Nie powinno być jednomyślności (wymuszonej).
• Nie powinno być oceny z zachowania wystawionej jednoosobowo.
• Nie promować przeciętności.
• Nie poddawać się propagandzie.
• Nie być ofiarą i uczyć bycia ofiarą.
Część 3
Kraków – Forum MIEJSKIE POLITYKI MIGRACYJNEJ
W październiku 2013 roku odbyło się I Forum Polityki Migracyjnej. Omówię ścieżkę III jednej z grup roboczych Forum, w której uczestniczyłam osobiście, mogę więc odwołać się do konkretnych opracowań naszej grupy. Nasza grupa robocza miała nazwę „Partycypacja imigrantów w życiu publicznym” – właśnie taki temat był omawiany przez nas w czasie trzydniowego Forum.
Tematyka podstawowa naszej dyskusji w grupie to: samoorganizowanie środowisk migracyjnych, inicjatywy organizacji pozarządowych na rzecz aktywizacji imigrantów, platformy współpracy.
Oczekiwane rezultaty: rekomendacja dla decydentów, samorządów oraz organizacji pozarządowych dotycząca zwiększenia udziału migrantów w życiu społecznym i publicznym w Polsce; zaplanowanie praktycznych, wspólnych inicjatyw diaspor i platform migracyjnych.
Nasze rozmowy w 8o% dotyczyły edukacji, w szerokim sensie i w wielu obszarach życia, na wszystkich etapach życiowych.
Wypracowaliśmy kilka wspólnych założeń dotyczących edukacji cudzoziemców oraz społeczeństwa przyjmującego.
1. Edukacja/bariera językowa. Skuteczna edukacja zarówno cudzoziemców, jak i społeczeństwa przyjmującego ma kluczowe znaczenie dla powodzenia programów integracyjnych. By ją zapewnić, należy zwrócić uwagę na:
• dla cudzoziemców: zapewnienie bezpłatnej i obowiązkowej nauki języka polskiego dla migrantów ubiegających się o pobyt (polski jako język obcy w programie szkolnym dla uczniów-migrantów);
• dla społeczeństwa przyjmującego: edukację międzykulturową w polskich szkołach jako element programu nauczania i edukację kulturową dla migrantów, uwzględnienie odmienności religijnej w szkołach;
• dla urzędów: zwiększenie kompetencji urzędników i nauczycieli pracujących z migrantami; brak znajomości języków obcych u pracowników placówek zajmujących się legalizacją pobytu lub pracy cudzoziemca, szczególnie w mniejszych miejscowościach.
Kolejne założenia omówione i przedyskutowane w grupie to sprawy socjalne, dostęp cudzoziemców do pomocy socjalnej, prawa i obowiązki osób przyjezdnych w korzystaniu z pomocy socjalnej w Polsce, legalizacji pobytu, aktywizacji zawodowej, dostępu do informacji.
2. Pomoc/sprawy socjalne:

• niezbędnymi warunkami integracji są: dach nad głową, dostęp do opieki społecznej oraz pomocy społecznej – w tym kontekście ważne jest zwiększenie puli mieszkań chronionych;
• zwiększenie intensywności współpracy pomiędzy polskimi NGO a środowiskiem migracyjnym, w tym efektywna kontrola skuteczności działań NGO, które ubiegają się o środki EFI na aktywizację migrantów (czy faktycznie ich działania do tego zmierzają?).

3. Legalizacja/aktywizacja:

• wydłużenie pobytu na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony;
• czynny udział w przygotowaniu koncepcji i realizacji programów dla migrantów; pojęcia „czas oznaczony” i „ pobyt tolerowany” utrudniają „partycypację”, stąd postulat, by to zmienić;
• uproszczenie procedur: np. numer rejestracyjny zamiast obowiązku meldunku, ponadto bezpłatna pomoc prawna oraz doradztwa.

4. Dostęp do informacji. Niezwykle ważny jest łatwy dostęp migrantów do pełnej informacji, której potrzebują, by legalnie i podmiotowo funkcjonować w Polsce – można to zapewnić poprzez:
• stworzenie platformy internetowej dla cudzoziemców z niezbędnymi informacjami na szczeblu lokalnym i centralnym, w kilku językach;
• działalność stałych punktów informacyjnych i pośrednictwa pracy, wyspecjalizowanych w pomocy cudzoziemcom;
• dystrybucję informacji w miejscach najczęściej odwiedzanych przez migrantów, tj. w urzędach, kościołach, ośrodkach kultury, organizacjach migracyjnych, kawiarniach, w Internecie (na stronach odwiedzanych przez migrantów lub w taki sposób, by było łatwo do nich dotrzeć); stworzenie infolinii dla migrantów zarobkowych, z której mogliby skorzystać przed przyjazdem do Polski (dostęp przez ambasady, konsulaty), jako metoda przeciwdziałania dyskryminacji i eksploatacji pracowników cudzoziemskich;
• prawo do głosu w wyborach lokalnych; partycypacja polityczna i umożliwienie cudzoziemcom zabierania głosu w sprawach, które ich dotyczą jest niezwykle ważnym elementem strategii integracyjnej. Udział w wyborach, decydowanie o władzach lokalnych, pełna partycypacja w organizacjach społecznych migrantów to traktowanie ich jako pełnoprawnych obywateli;
• przyznawanie obywatelstwa polskiego jako metoda integracji imigrantów długoterminowych.

W naszej grupie uczestniczyli cudzoziemcy i przedstawicieli mniejszości narodowych oraz etnicznych, wiec jakość wiedzy o potrzebach i brakach w naszych środowiskach była największa z możliwych. Omawialiśmy to, co nas dotyczy, uwiera, co chcielibyśmy zmienić i na co nie mamy wpływu, żeby to zmienić.
Po zakończeniu Forum w Krakowie niestety nie podjęto żadnych działań, żeby kontynuować dalsze kroki po wypracowaniu przez nas założeń. Oczekiwaliśmy sygnałów od koordynatorów Projektu, jednak okazją do kontynuowania rozpoczętej dyskusji było tylko kolejne II Forum, tym razem w Lublinie. Po rozpoczęciu prac w grupach roboczych spotkaliśmy się prawie w takim samym składzie jak w Krakowie, niektóre osoby były nowe, niektóre nie przybyły na Forum lub przeszły do innych grup tematycznych.
Błąd organizatorów polegał na tym, że nie było zaangażowania naszej grupy do dalszych prac po wypracowaniu naszych krakowskich założeń. Mieliśmy sporo wiedzy, entuzjazmu, zaangażowania w sprawy naszych wspólnot, jednak nie było nigdzie jasno powiedziane, że powinny być prowadzone dalsze działania w projekcie w tym zakresie.

Część 4
Lublin – Forum MIEJSKIE POLITYKI MIGRACYJNE
PODSUMOWANIE REZULTATÓW PRACY GRUPY: „Metody Aktywizacji Migrantów”
Zebrał i opracował: Mamadou Diouf, Fundacja Afryka Inaczej
TEMATYKA
1. Samoorganizacja migrantów, wspólne inicjatywy środowisk imigracyjnych, platformy współpracy z udziałem środowisk imigracyjnych.
2. Wspieranie organizacji imigracyjnych, włączanie ich do równego nurtu (z punktu widzenia społeczeństwa większościowego).
3. Wsparcie liderów.
W poniższej tabeli znajduje się porównanie tematyki naszej grupy ze spotkań w Krakowie i Lublinie.
KRAKÓW LUBLIN
1. Samoorganizowanie środowisk migracyjnych
2. Inicjatywy organizacji pozarządowych na rzecz aktywizacji imigrantów
3. Platformy współpracy 1. Samoorganizacja migrantów
2. Wspólne inicjatywy środowisk imigracyjnych
3. Platformy współpracy z udziałem środowisk imigracyjnych
4. Wspieranie organizacji imigracyjnych, włączanie ich do równego nurtu (z punktu widzenia społeczeństwa większościowego)
5. Wsparcie liderów

Jak widać z danych ilościowych, tematyka się poszerzyła i stała się jeszcze bardziej skierowana na wsparcie środowisk migracyjnych, jednak nie zostały uwzględnione założenia po Krakowie, nie było jasno przedstawionych form wsparcia i wskazania instytucji wspierających. Niestety budziło to niepokój i frustrację pod czas dyskusji.
Pomimo podobnego składu naszej grupy, cudzoziemców było znacznie mniej niż w Krakowie i na samym Forum w Lublinie była ich nikła obecność, łącznie może 4-5 osób, co jest niedopuszczalne dla organizowania jakiegokolwiek forum, spotkania, seminarium w temacie migracyjnym. Bez obecności migrantów, cudzoziemców rozmowa o ich potrzebach i aspiracjach jest mało racjonalnym pomysłem. Znów warto przypomnieć zasadę dotyczącą oszczędzania czasu i środków.
Uczestnicy grupy:
Agata Ferenc – Stowarzyszenie NOMADA,
Zofia Iwaszkiewicz – Fundacja Inna Przestrzeń,
Marija Jakubowycz – Klucz Mobile i Fundacja Ternopilska,
Anna Karbowniak – Fundacja dla Somalii,
Ewa Kozdraj – Stowarzyszanie Dla Ziemi,
Armine Ożga-Margaryan – Stowarzyszenie Centrum Wolontariatu,
Magdalena Przytuła – Stowarzyszenie Centrum Wolontariatu,
Sylwia Redosz – CAL CPMIU,
Maria Strzemieczna – Fundacja Inna Przestrzeń,
Anna Tomaszewska – Fundacja Inna Przestrzeń.


Osoby prowadzące:
Mamadou Diouf – Fundacja Afryka Inaczej,
Leszek Napiontek – Urząd m.st. Warszawy.

Jak pracowaliśmy:
Punktem wyjścia było pytanie: po co migrantom organizacje? Pojawiły się dwie odpowiedzi:
• samoorganizowanie daje naturalnie większą siłę przebicia,
• pomoże to w rozwiązaniu własnych problemów, m.in. pozwoli na niezależność ekonomiczną.
Pojawił się także wątek przeszkód kulturowych (obyczaje samych migrantów) w samoorganizacji.
DIAGNOZA SYTUACJI I REKOMENDACJE
Największym zagrożeniem dla działań integracyjnych (w tym także forów) jest nikły w nich udział samych migrantów.
Czy można mówić o sprawach danej grupy, bez obecności jej członków? Czy przeszkodą jest tylko formalne niezorganizowanie wielu grup?
1. Podejmowanie tematu aktywizacji na poziomie lokalnym:
* Konieczna jest wiedza o środowiskach imigracyjnych: urzędy powinny prowadzić szczegółowe statystyki dotyczące populacji cudzoziemców na danym terenie.
* Stworzenie platformy współpracy między władzą lokalną a środowiskami imigracyjnymi (zadania: tworzenie strategii aktywizacji, pełnomocnicy ds. imigrantów z kompetencjami kulturowymi).
* Rozpoznanie potrzeb bytowych imigrantów: zatrudnienie, szkoły dla dzieci etc.
2. Nauka języka polskiego dla imigrantów. Wspieranie nauki języka polskiego: każdy cudzoziemiec powinien mieć dostęp do bezpłatnej nauki języka na profesjonalnym poziomie.
3. Do obowiązków Urzędu Miasta powinno należeć zapewnienie cudzoziemcom dostępu do informacji na temat ich praw, obowiązków, skierowanych do nich programów i możliwej aktywności (poprzez punkty informacyjne, dostępność informacji w miejscach odwiedzanych przez migrantów, strony internetowe lub inne formy dostosowane do warunków lokalnych, które pozwolą na samodzielne funkcjonowanie).
Podmiot odpowiedzialny/adresaci rekomendacji: Władze lokalne i centralne.
4. Włączenie imigrantów w procesy decyzyjne dotyczące działań dla migrantów (miejskie strategie, dokumenty publiczne, wyniki konkursów).
Organizacje działające „na rzecz” imigrantów pochłaniają wielkie środki, ale efekty ich działalności są mało widoczne. Od lat utrzymuje się tendencja do działania „na rzecz” imigrantów, a nie „z” nimi. Liderzy środowisk migracyjnych najczęściej mają wykształcenie i kompetencje, mieszkają w kraju przyjmującym od dawna, orientują się w sytuacji lokalnej, w sytuacji diaspory. Są także dobrym przykładem integracji.
5. Zwiększenie kompetencji międzykulturowych organizacji szkolących migrantów (aby potrafili oni dostosować swoją ofertę pomocową do specyfiki kulturowej danej grupy).
Podmiot odpowiedzialny/adresaci rekomendacji: NGO.
6. Stworzenie inkubatorów organizacji imigracyjnych i szkół liderów dla imigrantów, gdzie mogą oni zdobyć kompetencje niezbędne do aktywnego działania.
Podmiot odpowiedzialny/adresaci rekomendacji: NGO i władze.

7. Stworzenie programu staży i praktyk dla imigrantów w urzędach miejskich i organizacjach pozarządowych, umożliwiające im poznanie działania tych instytucji.
Podmiot odpowiedzialny/adresaci rekomendacji: NGO i władze.
8. Stworzenie jednolitego systemu uznawania dyplomów i uprawnień zawodowych (prosty i szybki, taki sam we wszystkich województwach). System uznawania dyplomów w Polsce nie sprzyja ściąganiu ekspertów.
Podmiot odpowiedzialny/adresaci rekomendacji: Władze centralne.
9. Prawo wyborcze na poziomie lokalnym dla migrantów z prawem stałego pobytu. Podmiot odpowiedzialny/adresaci rekomendacji: Władze centralne.
Nasze założenia po trzecim dniu roboczym miały już charakter rekomendacji, były skierowane do konkretnych służb publicznych, grup obywatelskich, organizacji pozarządowych. Nie mieliśmy jasnego sygnału od koordynatorów projektu o tym, jak będzie dalej odbywała się praca po zakończeniu Forum, i zasygnalizowaliśmy to. Postanowiono wtedy, że każda grupa robocza weźmie do realizacje jedną rekomendację, którą będzie na siłach wykonać do jesieni, do września 2014 roku, czyli do czasu kolejnego forum zaplanowanego w Warszawie. Nasze plany określiliśmy DEKLARACJA, plan półroczny – do jesieni 2014.
* Grupa podejmie aktywne działania na rzecz zwiększenia liczby imigrantów, którzy wezmą udział w III Forum w Warszawie poprzez:
• zaproszenie cudzoziemców/ek, z którymi mamy osobiste kontakty (także tych, którzy/re nie zajmują się na co dzień działalnością na rzecz imigrantów/ek),
• zarekomendowanie forum na KDS ds. cudzoziemców w Warszawie,
• zaproszenie imigrantów/ek – beneficjentów projektów, jakie realizujemy,
• stronę info-migrator.pl, infolinię, którą prowadzi Marija Jakubowycz

Część 5
Co warto zrobić w czasie przygotowań do kolejnego Forum w Warszawie?
I
Znacząco zawęzić tematykę każdej z grup roboczych, a nazwy tych grup i skład osobowy pozostawić bez zmian, zgodnie z poprzednim Forum. Racjonalnym działaniem będzie tylko zaproszenie na forum do każdej grupy roboczej jak największej liczby cudzoziemców, ekspertów w różnych obszarach integracji – pracowników stałych, czasowych, osób bezrobotnych, studentów, absolwentów, członków rodzin cudzoziemców, przedsiębiorców, nauczycieli, liderów i organizatorów lokalnych.
II
Plan i tematykę Forum warto uzgodnić ze wszystkimi uczestnikami oraz zebrać informacje od grup roboczych o tym, co udało się, a czego nie udało się wykonać po Forum w Lublinie. Uwzględnić te dane podczas zawężania tematyki kolejnego Forum. Warto określić z grupami roboczymi, co jest możliwe do zrobienia z nami-uczestnikami Forum, z planów i celów Projektu i środków Projektu. Środki są bardzo ważne – praca wymaga czasu, poświęcenia, wiedzy, sił.
III
Kiedy zostaną ustalone wąskie i konkretne tematy grup, konieczne jest sprawdzenie, czy są w grupie uczestników też decydenci, do których mogą być skierowane rekomendacje. Bez przedstawicieli decydentów rekomendacje będą sypały się jak domki z kart, nie będą miały odpowiedniego przygotowania, nie będą uwzględniały czynników prawnych, możliwości legislacyjnych. A może okazać się, że prawo już zostało opracowane, tylko nie wiemy o tym, a decydenci o tym mogą wiedzieć.
IV
Przy opracowaniu rekomendacji dotyczących integracji cudzoziemców, ich prawach i obowiązkach w grupie dla każdego uczestnika powinien być tekst Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Musimy odwoływać się do najważniejszego aktu prawnego w Polsce, żeby nasze rekomendacje nie były górnolotne, pozbawione sensu i przyszłości. I jeszcze raz przypomnę – żebyśmy nie zmarnowali naszego cennego czasu, naszych sił i pieniędzy Projektu.
V
W odniesieniu do pierwszego rozdziału tego tekstu: odpowiedzieć na postawione w nim pytania, zapewnić jakość dyskusji przez przeprowadzenie analizy SWOT i określenie celów według kryteriów SMART – podstawa dla nas wszystkich, tj. zarówno dla organizatorów, jak i dla uczestników.


Skomentuj

Ogłoszenia
Aktualności
Archiwum
Warto poczytać
Finansowanie projektów migracyjnych

Do 13/12/2016 można składać wnioski z zakresu ochrony dzieci migrujących:
Pierwszy nabór dotyczy budowy potencjału w zakresie praw i ochrony dzieci migrujących, w szczególności kwestii

...
Czytaj dalej >
Warto poczytać

W dniu 25 marca 2008 roku zostało podpisane „Porozumienie w sprawie standardowych procedur postępowania w zakresie rozpoznawania, przeciwdziałania oraz reagowania na przypadki przemocy seksualnej

...
Czytaj dalej >
Zagrożenia w świecie migrantów

Polska wciąż pozostaje krajem zatrudniającym obywateli Korei Północnej. Co warto

...
Czytaj dalej >

Projekt ‘MIEJSKI SYSTEM INFORMACYJNY I AKTYWIZACYJNY DLA MIGRANTÓW’ jest współfinansowany z Programu Krajowego Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

Projekt LOKALNE MIĘDZYSEKTOROWE POLITYKI NA RZECZ INTEGRACJI IMIGRANTÓW realizowany był w ramach programu Obywatele dla Demokracji, finansowanego z Funduszy EOG.

Projekt LOKALNE POLITYKI MIGRACYJNE - MIĘDZYNARODOWA WYMIANA DOŚWIADCZEŃ W ZARZĄDZANIU MIGRACJAMI W MIASTACH był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

Projekt LOKALNE MIĘDZYSEKTOROWE POLITYKI NA RZECZ INTEGRACJI IMIGRANTÓW był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

Projekt ‘WARSZAWSKIE CENTRUM WIELOKULTUROWE’ był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

LOKALNE MIĘDZYSEKTOROWE POLITYKI NA RZECZ INTEGRACJI IMIGRANTÓW Projekt realizowany był przy wsparciu Szwajcarii w ramach szwajcarskiego programu współpracy z nowymi krajami członkowskimi Unii Europejskiej.